Marieke Henselmans

Ach die stappers...

Marieke Henselmans

Het leeghalen van moeders huis (het woord ‘leeghalen’ alleen al!) vond ik misschien nog wel pijnlijker dan haar overlijden. We weten dat we deze aarde ooit verlaten. Tijdens het waken hebben we geen moeilijke keuzes. Er zijn, zachtjes praten, zingen. Na het overlijden moet er een mooi afscheid komen. Verdrietig, maar duidelijk: ‘zoals zij het gewild zou hebben’. Wij kijken ontroerd en tevreden terug op dat afscheid, inclusief alle details.

Je kunt het nog een paar dagen uitstellen, maar dán begint het gewone (harde) leven, waarin een datum voor het leeg en schoon opleveren van moeders huurwoning moet worden gekozen. Eerst liepen we nog op onze tenen door haar huis, het was nog zo ontzettend van háár, ondenkbaar om het af te breken. Konden we het maar zo laten: een stilleven, monument, een moeder-museum. Ze had zo’n fijn huis, met prachtige spullen, antiek en curiosa, kunstboeken, antieke poppen en glaswerk, eigenhandig gemaakte patchwork dekens , en honderden aquarellen, want moeder bezocht de kunstacademie en bleef haar hele leven schilderen en les geven. Sommige ouderen beginnen zelf vast met opruimen, maar zo was onze moeder niet. Zus kwam met het idee alles te fotograferen, voor we van start gingen. De vensterbank met het antieke glas, de kasten met mooie spullen, haar werkkamer en keuken, de schilderijen aan de muur, haar prachtige tuin.

 

Daarna kozen we dingen die we zelf wilden houden, zonder een wanklank vonden die een nieuw thuis. Vervolgens kozen kleinkinderen en hun verkering nauwelijks één ding per persoon. Wat te doen met de overige 99%? Er volgde een stortvloed van moeilijke, soms ondoenlijke keuzes. Dat ging bepaald niet ‘in haar geest’. Zij struinde graag over rommelmarkten, en had niet voor niets nooit opgeruimd. Er kwamen opkopers, die de krenten uit de pap verbluffend laag taxeerden. Daarna de kringloopmannen, die onbegrijpelijk weinig meenamen. Toen begon het grote werk. We gingen van kamer naar kamer, van kast naar kast. Elk voorwerp fluisterde een verhaal en riep gevoelens op.

 

Maar het huis moest leeg! Het klein spul ging in zakken in de ondergrondse container. ‘Sorry mam!’ zei ik steeds als ik de klep omdraaide. Dan met hulp van kleinzonen de grote dingen naar de stort. Een van mijn zonen, die mijn gevoelige hart erfde, zei wijzend naar moeders bergschoenen: ‘ach, die stappers..’ en zette ze aarzelend in de aanhanger. Gelukkig hebben we de foto’s nog, waar zus een prachtig boek van maakte.



Bekijk de grote versie: http://rechtopgeld.nl/img/marieke/PerspectiefNov16.jpg


Meer columns van Marieke

  • Er was zelfs een auto gekocht
  • De zwarte randen van de uitvaartmarkt
  • De beste uitvaart is niet altijd de duurste
  • slimme consument met domme meter
  • Wil je ruilen?
  • Bespaarboeken




    laatst gewijzigd op 06-11-16

    Fout gevonden? Alvast bedankt voor het melden!





    Recht op geld - test


    Getipt door:
    • Telegraaf
    • AD
    • ING
    • Vara Kassa
    • Margriet
    • Libelle
    • Plus
    • Nibud
    • Anbo
    • Nestor
    • Elsevier
    • Panorama
    • Ouders.nl
    • Zin

    Initiatief van Ravi van Leeuwen


    Winkelmandje (leeg)

    Naar Bespaarboeken